Een kerstverhaal

Een kerstverhaal uit 2017

Er was eens een land hier heel ver vandaan. Dat land heette 080. Dat was wel een beetje een gekke naam voor een land, maar in een kerstverhaal kan alles. 080 dus. Daar woonden niet zoveel mensen, een stuk of 29, bovendien kwamen die mensen die er woonden, niet altijd samen bij elkaar. Hoogstens 4 keer per week, in de vakanties niet, sommigen minder, legaal of toch niet. Eén kwam bijna altijd te laat, maar dat lag aan haar te korte rokje, zo ging het verhaal. Vroeger waren er nóg minder, maar drie waren tot inkeer gekomen in ándere landen en nu kwamen ook zij elke keer, zij het dat ze helemaal achteraan woonden. Eigenlijk doet dat er ook niet toe trouwens. Eéntje was de koning. Hij heette Gabriel.
De ministers wisten wel dat Gabriel geen jaren en jaren meer zou regeren. De koning was al oud. De koning moest opgevolgd worden, het liefst door een van zijn dochters, want het land 080 was wel vooruitstrevend: alleen maar zonen laten opvolgen, dat was zó ouderwets!

De zonen hadden sjieke namen, twee ervan tenminste: ééntje heette Tom met een dubbele achternaam en ééntje heette Jarno, die zei zelfs dat ie rechtstreeks afstamde van Spinoza!  Dan had de koning nog twee andere zonen, maar dat waren echte mietjes hoor: ze deden wel stoer met hun jas altijd aan, maar in de troonzaal sleepten ze altijd meteen de zachtste tronen naar zich toe omdat ze zulke fijne en vooral roomzachte billetjes bezaten: Roman en Julius ja.
Dochters had de koning ook, hele mooie zelfs. Gabriel had er met zijn vrouw die natuurlijk Emma heette (koningin Emma dus) zelfs 7: Sao-Mai, Sara, Ymke, Lisa en Ghislaine. En nog een die in het buitenland zat, die heette Pam, maar die zou pas over een tijdje weer terugkomen.
Al die 6 dochters wilden graag koningin worden, maar ja: er kon er natuurlijk maar ééntje de baas zijn. Dan ik maar, zei Lisa, welnee, zei Ghislaine, mijn naam is koninklijker, ja maar een Ymke hebben we nog nooit gehad, zei Ymke, nou zei Sara, ‘koningin Sara’ klinkt wel, o ja zei Sao-Mai, en ik dan?
Zo maakten zij ruzie. Ze kregen zelfs zó erg ruzie dat de bewakers Vivian, Lotte en Tessa er aan te pas moesten komen. Twee bewakers dus, want die bewaker Tessa was er eigenlijk nooit! Vivian haalde Lisa en Sara uit elkaar, terwijl Vivian heel kordaat Ymke, Sao-Mai en Ghislaine uit elkaar haalde. Sara keek wat toe op een afstandje.
Een van de ministers heette Julie. Zij nam vaak het woord en had een grootste carrière nog voor zich. Af en toe riep ze gewoon heel hard: falderalderie, falderaldera! Jullie moeten je schamen, zei ze. Ja, dat moeten jullie zeker, zeiden Julius en Roman vanaf hun zachte billetjes. Luister, zei Julie, de koning wordt oud. Ja, de koning Gabriel wordt oud, fluisteren de ministers Inge en Bart tegen elkaar. Erg jammer, maar het is wel zo. De oude koning is een goede koning, vond Bart. Hij heeft jarenlang zijn land en volk goed geregeerd, zei Inge. Zelf voelt hij ook dat hij oud wordt, zei Julie, en niet meer zo lang zal leven. Gelukkig heeft de koning 7 dochters en 4 zoons waarvan een hem zou kunnen opvolgen.
De ministers Julie, Bart en Inge weten wel wie dat zal zijn. Natuurlijk de oudste zoon. Maar de koning is daar nog niet zo zeker van. Emma bovendien ook niet. Natuurlijk willen de dochters dat een van hen van prinses koningin wordt. En Julius en Roman? Die zitten lekker op hun zachte kussentjes mietjes te wezen. Met hun jas aan, dat dan weer wel.
Gabriel houdt van alle kinderen evenveel. Wie is het meest geschikt? Wie is het meest geschikt om koning of koningin te worden?
De koning heeft een paar dagen tijd om een plan uit te broeden. Hij haalt zijn ministers Julie, Inge en Bart bij zich.
Nou, zegt Bart, heeft u zich wel afgevraagd wat voor een gedonder zo’n keuze teweegbrengt?  Zou u niet liever Iris koningin maken? Nu was Iris wel een slimme mevrouw, maar dat leek de koning toch wel iets te doortrapt. Nee, Bart, zei Gabriel, Iris wordt het niet.  En Bart droop een beetje af.
Nou, zei Inge, zou u niet liever Saranne koningin maken, zij is een heel slimme mevrouw, is filosofisch sterk. Nee, zei Gabriel, die kan haar mond niet houden en dat is een heel erg slechte eigenschap.
Niemand zag het, maar Emma schopte haar man voor deze woorden hard tegen zijn schenen.
Daar hoorden we falderarderie, falderaldera! Julie komt met een voorstel. Zij is degene die de ministerraad altijd weet te kalmeren. Ze zei: Roept u uw kinderen bij elkaar en geef ze een opdracht, koning Gabriel!
Dan roept Gabriel zijn kinderen bij zich. Hij vertelt hun dat hij te oud wordt om te regeren. Hij zal binnenkort het koningschap overdragen aan een van zijn kinderen. De zoons schrikken ervan en protesteren. Zij vinden hun vader nog lang niet oud en hij doet alles toch nog goed? Ze voelen nu nog niet zo veel voor het koningschap. Hoe langer het uitgesteld kan worden des te beter. Trouwens, denkt de jongste zoon, mijn broer zal toch wel koning worden als oudste. Daar hoef ik me toch niets van aan te trekken? De dochters zien het wel zitten, die zijn veel ambitieuzer.
De oude koning laat zich niet van de wijs brengen. “Ik hou van jullie allebei evenveel en daarom wil ik jullie allebei een kans geven. Ik heb een taak voor jullie”, zegt hij.
De kinderen kijken naar hun vader en denken dat het allemaal wel mee zal vallen. “kinders,”, zegt de koning, “jullie krijgen van mij een gouden muntstuk en daar gaan jullie afzonderlijk iets van kopen waar je de hele eetzaal mee kan vullen”. Het paleis heeft vele zalen. Een ervan is zo groot dat er wel 250 mensen in kunnen. Met kerstfeest worden er altijd veel mensen uitgenodigd. Arm en rijk, oud en jong! Al die mensen krijgen een plaats in de grote zaal waar dan gegeten, gedronken en gepraat wordt.
De jongens kijken hun vader bedenkelijk aan en Julius zegt: “Vader, dat is geen gemakkelijke opdracht die u ons geeft. Kunnen wij dat niet later doen? Ik zou juist met mijn vrienden naar de disco”. “Ja vader”, zegt Roman, “ik zou nog op jacht gaan met een paar vrienden”. De dochters zien er wel wat in. Vivian, Lotte en Tessa delen nu muntstukken uit, al is Pam er natuurlijk niet bij. Maar de koning zegt: “Jullie moeten nu gaan, want je hebt maar een paar dagen de tijd”.
En zo gebeurde het!
Jarno en Rob bleven achter, een beetje bokkig. De andere jongens rijden op hun paarden weg. Ieder een andere kant op. “Succes hè”, zeggen ze tegen elkaar. Julius rijdt naar het platteland, hij heeft nog geen idee waar hij moet gaan zoeken en wat? Hij kijkt al rijdend wat rond of hij toevallig iets ziet. Daar komt een boerin aan met paard en wagen. De wagen is hoog opgetast met hooi. Dat lijkt mij wel wat, denkt Julius. Zoveel hooi, lekker zacht aan mijn billetjes, daar kan ik vast wel de grote zaal mee vullen. Hij spreekt de boerin die Floor heet aan en vraagt of hij al zijn hooi mag kopen. Al zijn hooi voor een gouden muntstuk??? Floor kijkt verbaasd. Dat beetje hooi voor zoveel geld kopen? Daar stemt zij in toe, want dat kan zij niet zomaar aan zijn neus voorbij laten gaan. Een gouden muntstuk!!! Floor loopt heel tevreden weg.
Zo, denkt Julius, als het allemaal zo vlug gaat kan ik vanavond nog naar de disco.
Toen al het hooi dat hij van Floor gekocht had in de eetzaal was uitgestrooid was er nog niet een kwart van de eetzaal bedekt. Wat viel dat tegen! Dat is pech, dacht de hij, maar ik denk dat mijn broer er ook niets van terecht zal brengen.
Roman stond om de hoek te kijken en zag al dat hooi. Toen zijn broer weg was, is hij er op gaan zitten en daar is hij blijven zitten tot op de dag van vandaag.
De dochters pakken het anders aan, daar zijn het prinsessen voor. Sao-Mai gaat op bezoek bij een waarzegster, een zekere Chantal.Sara gaat ook al naar een waarzegster, een zekere Denise. Nou zou je denken dat Chantal en Denise hetzelfde zouden zeggen, maar dat was niet zo. Chantal zei dat Sao-Mai gezelligheid moest zoeken, Denise zei juist dat Sara liefde moest gaan zoeken. Beiden zochten en zochten, maar vonden het wel, maar konden het niet mee nemen. Ymke en Lisa sloten een verbond en gingen samen op zoek naar iets wat de hele zaal zou kunnen vullen. Vreugde hadden ze bedacht. Ze besluiten dus slingers op te hangen en feestneuzen te kopen. De bewakers Vivian en Lotte zien het met lede ogen aan. Tessa was er niet. En Ghislaine? Die gaat op pad en bezoekt een oude filosoof, genaamd Arber. Zij vraagt hem wat een hele zaal zou kunnen vullen. Arber antwoordt geheimzinnig, klapt in zijn handen en roept zijn meiden Iris en Judith. Hen vraagt hij wat een hele zaal zou kunnen vullen. De filosoof hield namelijk meer van vragen stellen dan van antwoorden geven. Judith en Iris denken goed na. Opeens straalt hun gezicht! Zij weten het! Ghislaine wordt het antwoord in het oor gefluisterd. Zij gaat op zoek naar Hanneke, zij heeft in haar wijsheid in bezit wat Ghislaine wil hebben. Van Hanneke koopt zij dus de spullen.
Een paar dagen later komt Ghislaine thuis. Zij zit op haar paard en heeft een doos achter zich vastgebonden. Als zij afstapt komt haar broer hem al tegemoet. “Is het jou gelukt om je taak te volbrengen?’ vraagt hij. “Ik weet het niet”, zegt Julius.
“Heb jij alles in die doos zitten?” vraagt de broer ongelovig.
Ja, zegt Ghislaine.
Een half uur later is de doos uitgepakt in de grote zaal. In de doos zitten 20 olielampjes. Ghislaine zet de lampjes in alle hoeken en op lege plekjes neer. Samen met de bedienden vult zij de lampjes met olie en steekt ze aan. En zie…. de hele zaal wordt verlicht!
Gabriel, de koning komt kijken. Hij voelt het licht en de warmte zijn oude botten verwarmen. Ook van binnen voelt hij zich warm worden. Het lijkt wel of alles er mooier en vriendelijker uit gaat zien om hem heen. Hij gaat rechtop staan en kijkt rond. Ook Emma is helemaal verbaasd. Nu weet hij zeker wie hem op zal volgen.
Het is kerstfeest, de gasten die uitgenodigd waren kwamen de grote zaal binnen. Ze keken verwonderd rond. Wat een licht en warmte overal. Daar heeft natuurlijk de koning voor gezorgd. Hij weet wat mensen nodig hebben, warmte en licht. Het werd een gezellig kerstfeest. Er werd veel gepraat en ook werden er liederen gezongen  en natuurlijk werd er heerlijk gegeten en gedronken. De koning stond op en vroeg om stilte. Dat zal de kerstwens wel zijn, dachten de gasten. Ieder  jaar bedacht de koning een andere wens voor zijn volk. Het was altijd weer een verrassing wat hij te zeggen had. Maar nu had hij de gasten iets anders mee te delen.
“Ik word te oud om nog langer uw koning te zijn”, zei hij, “iemand anders moet het koningschap op zich nemen”. De gasten in de zaal begonnen allemaal door elkaar heen te praten. “Nee toch”, riepen ze. Ook de waarzeggers Chantal en Denise riepen dat, terwijl dat toch een beetje gek was. “Koning, u houdt er toch niet mee op? Wij zullen nooit meer zo’n goede koning krijgen. Nee toch!” Ook Floor riep dat, al was zij wel tevree met haar geld. De koning vroeg weer om stilte. “Ik ben nog niet klaar met mijn verhaal. U weet dat ik 10 kinderen heb. Één kan er maar koning worden. De oudste natuurlijk denkt u, maar ik heb allen op de proef gesteld”.
De koning vertelt over de taak die zijn kinderen voor het kerstfeest moesten uitvoeren. Onafhankelijk van elkaar. “En kijk…… mijn besluit is gevallen. Niet een zoon zal mij opvolgen. Ik benoem geen enkel kind tot uw koning. Die flauwekul van die erfelijkheid moest maar eens afgeschaft worden!!
Eerst was het doodstil in de zaal, maar toen Gabriel en Emma in hun handen begonnen te klappen, begonnen ook de gasten te klappen. De koning zal wel goed weten wat hij doet!
Een gast kwam naar voren en ook zij klapte in haar handen. Daarna sloeg zij een arm om iedereen heen en de oude koning stond er glimlachend bij. Toen beduidde zij zijn gasten dat ze weer konden gaan zitten en zij riep de bedienden om de glazen nog eens te vullen.
Wie was die mevrouw?
Nu werd het echt tijd voor de kerstwens! De oude koning schraapte zijn keel en sprak: “Er is veel licht in de zaal. Alles wat donker was wordt door het licht aangewakkerd en meegenomen. Het licht verwarmt onze gezichten. Op een eenvoudige maar doordachte manier is het licht hierheen gebracht door Ghislaine. De hele zaal is ervan vervuld, zoals de opdracht luidde. Ik hoop en wens dat al mijn landgenoten, ook zij die nu nog in het donker moeten leven, veel van dit aanstekelijke licht mogen ontvangen”.
En daarom benoem ik niemand van mijn kinderen, maar iemand die er heel erg goed voor geschikt zal zijn om koning te worden. Tom en Jarno keken sip, ook Julius en Roman, en natuurlijk ook de dochters (behalve Pam, want die wist van niks).
De anonieme gaste deed haar mantel uit en haar capuchon af en  iedereen zag dat het Amber was! Zij liep naar de deur, opende die heel erg langzaam en stelde toen de nieuwe koning voor: koning Oscar de eerste! En Gabriel en Emma traden terug en Oscar en Amber leefden nog lang en gelukkig van het koninkrijk 080, want de onverwachtste dingen in het leven zijn vaak het leukst.
De koning hief zijn volle glas omhoog en de gasten volgden zijn voorbeeld. Zij wensten elkaar een gelukkig kerstfeest toe en een gezond 2018.

Hoezee! brulde Julie en ook falderaderie en falderaldera en daarmee was het sprookje uit en ging ieder naar huis.

Reacties zijn gesloten.